۱۶ مهر امسال دست کمی از مراسم ۲۰ آذر سال گذشته در دانشگاه پلی تکنیک نداشت.

فریادها همان فریادها بود و ارزش ها همان. چه ایرادی دارد فرضا متحجرانی چون نماینده ولی فقیه در کیهان، حسین شریعتمداری، و دیگرانی چون او یا رییس بسیج دانشگاه تهران که جیره خوار سپاه پاسدارانند اینان را عوامل امریکا و اسراییل بنامند. این جنایت پیشگان که خون دانشجویان شهید در ۱۸ تیر ۷۸ هنوز بر دستانشان تازه است و هنوز عزیزان ما را در ۲۰۹ اوین به بند خشونت و ارتجاع می کشند.

کجاست آن آزادی بیان کم نظیر و بی نظیر؟ دانشجویان این سرزمین از جاسوسان و متجاوزان به خاک میهن مان بدترند که گوشی  شنوای آنان نیست؟ و باید هم که چنین گوشی نباشد که حکومتیان یارای شنیدن حرف حق را ندارند.

حرف بسیار است مثل دردهایمان. به اندازه این همه سال تزویر و دروغ و شکنجه و تهمت. فقط خسته نباشید می گم به سرفرازان دانشگاه تهران و دانشجویان همیشه پیشگام دفتر تحکیم وحدت که بدون در نظر گرفتن مصالح! خود، منافع ایران و مردم را بر همه چیز ترجیح داده اند و می دهند.

سرخی این فریادها تا همیشه تاریخ پیکر استبداد را به لرزه خواهد افکند. درود بر شمایان...