بهار می آید اما هنوز یاران بسیاری در بند تحجر و پشت دیوارهای همیشه سرد و بی روح زندان گرفتارند.

امید آن که همگی آزاد شده و در کنار خانواده ی خود بتوانند سالی پر از آزادی را نفس بکشند.

به صد امید آمد، رفت نومید

بهار - آری بر او نگشود کس در

درین ویران به روی اش کس نخندید

کس اش تاجی ز گل ننهاد بر سر

کسی پیدا نشد غم ناک و خوشحال

که پا بر جاده ی خلوت گذارد

کسی پیدا نشد در مقدم سال

که شادان یا غمین آهی برآرد

بهار آمد نبود اما حیاتی

درین ویران سرای محنت آور

بهار آمد، دریغا از نشاطی

که شمع افروزد و بگشایدش در...

بهار منتظر بی مصرف افتاد!

در روزهایی که می گذرد، سرمای سخت زمستان را دستگیری تعدادی از دانشجویان آزاد اندیش و برابری خواه به بورانی بدل کرد که "انسان" را یارای تحمل اش نبود.

بی گازی و ندانم کاری های حکومتی که از هر سو به جانبمان شتابان است، شاید، برای ما که گذر زمان عادتمان داده است گویا به این ناکفایتی ها، قابل تحمل باشد اما در همان حال نشان داده ایم که خفقان و شکنجه و زندان بیش از طاقت طاق شده ی ماست.

اکنون، دیگرباره رژیم اسلامی در هجومی ددمنشانه و تاریک خواه به مرزهای آزادی تجاوز کرده و جمعی از دانشجویان را، که فارغ از آرا و عقایدشان، جرمی جز آزاداندیشی و برابری خواهی ندارند به بند کشیده است.

اینان گمان ندارند که بند ستم هرچند ضخیم اما گسستنی است. از این رو، جمعی از وبلاگ نویسان همراه و همدل برآنند تا به یاد عزیزان دربند روز ۱۰ بهمن،  نام وبلاگ های خود را به "۱۰ بهمن ٬ روز حمایت وبلاگ نویس هاي ايراني از آزادی دانشجویان دربند" تغییر دهند.

من هم بعنوان عضوی کوچک از این جمع، ضمن اعلام حمایت از این حرکت ظلم ستیزانه از همه دوستان می خواهم در در این حرکت همراه شوند.

به امید آزادی یاران دربند.....

اسامی یاران دربند:

 سعید حبیبی(عضو کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر)- انوشه آزادبر(دانشگاه تهران)- ایلناز جمشیدی (ارتباطات٬ آزاد تهران مرکز)- مهدی گرایلو (ژئو فیزیک٬ تهران)- نادر احسنی( دانشگاه مازندران)- بهروز کریمی زاده(دانشگاه تهران)- نسیم سلطان بیگی (دانشکده ارتباطات٬ علامه) - علی سالم(کارشناسی ارشد پلیمر- پلی تکنیک)- محسن غمین (دانشگاه پلی تکنیک)- روزبه صف شکن(دانشگاه تهران)-  یاسر(صدرا) پیر حیاتی(دانشگاه شاهد)- سعید آقام علی (دانشگاه یزد)- علی کلایی (دانشگاه آزاد واحد شهریار)- امیر مهرزاد ( دانش آموز)- هادی سالاری (دانشگاه رجایی)- فرشید فرهادی آهنگران(دانشگاه رجایی)- امیر آقایی (دانشگاه رجایی)- میلاد عمرانی(دانشگاه رجایی)-کیوان امیری الیاسی  (کارشناسی ارشد صنایع دانشگاه صنعتی شریف)-٬  سروش هاشم پور(دانشجو اهواز )- فرشاد دوستی پور- سهراب کریمی - جواد علی زاده- محمدصالح ایومن - مهدی اللهیاری (کارشناسی ارشد٬ دانشگاه صنعتی شریف)-روزبهان امیری (علوم کامپیوتر٬ تهران)- بهرام شجاعی (مهندسی شیمی٬ دانشگاه آزاد واحد تهران جنوب) سعید آقاخانی - مجید اشرف نژاد- پیمان پیران ( به نقل از بعضی منابع دانشجویی)-عابد توانچه (پلی تکنیک)-سروش دشتستانی-امین قضائی-بیژن صباغ (دانشگاه مازندران)-آناهیتا حسینی (دانشگاه تهران)-مرتضی خدمتلو-محمد پور عبدالله (دانشگاه تهران)-بیتا صمیمی زاد (دانشگاه پلی تکنیک)-بهزاد باقری( دانشگاه تهران)-سروش ثابت (دانشگاه شریف)-مرتضی اصلاحچی( دانشگاه علامه)-مصطفی شیروانی

به امید مرگِ زندان

ستاره ها اعدامیان ظلمت

به خاک اگرچه می ریزند

سحر دوباره برمی خیزد

در آستانه ۱۶ آذری دیگر هنوز یاران دبستانی بسیاری در خم سلول های جزم اندیشان گرفتارند. اما این بغض روزی بر پیکر این مستبدان شلاق می شود. بگذار خوش باشند! آن ها تنها تا پایان دوران محکومیت آزادی، آزادند!

یاد همه دانشجویان دربند گرامی، به امید آزادی همه یاران دبستانی.

(به ادامه مطلب مراجعه کنید)

۱۶ مهر امسال دست کمی از مراسم ۲۰ آذر سال گذشته در دانشگاه پلی تکنیک نداشت.

فریادها همان فریادها بود و ارزش ها همان. چه ایرادی دارد فرضا متحجرانی چون نماینده ولی فقیه در کیهان، حسین شریعتمداری، و دیگرانی چون او یا رییس بسیج دانشگاه تهران که جیره خوار سپاه پاسدارانند اینان را عوامل امریکا و اسراییل بنامند. این جنایت پیشگان که خون دانشجویان شهید در ۱۸ تیر ۷۸ هنوز بر دستانشان تازه است و هنوز عزیزان ما را در ۲۰۹ اوین به بند خشونت و ارتجاع می کشند.

کجاست آن آزادی بیان کم نظیر و بی نظیر؟ دانشجویان این سرزمین از جاسوسان و متجاوزان به خاک میهن مان بدترند که گوشی  شنوای آنان نیست؟ و باید هم که چنین گوشی نباشد که حکومتیان یارای شنیدن حرف حق را ندارند.

حرف بسیار است مثل دردهایمان. به اندازه این همه سال تزویر و دروغ و شکنجه و تهمت. فقط خسته نباشید می گم به سرفرازان دانشگاه تهران و دانشجویان همیشه پیشگام دفتر تحکیم وحدت که بدون در نظر گرفتن مصالح! خود، منافع ایران و مردم را بر همه چیز ترجیح داده اند و می دهند.

سرخی این فریادها تا همیشه تاریخ پیکر استبداد را به لرزه خواهد افکند. درود بر شمایان...